Duda Gracz umie pokazać obiekty swojego malarstwa w sposób piękny albo odrażający, ale zawsze w sposób mistrzowsko artystyczny. Jego wizja rzeczywistości uderza obiektywizmem i powszechnością. Wybrał dla swego oglądu świata formę groteski. Podjął się niewdzięcznej roli pokazania pastiszowego obrazu rzeczywistości polskiej lat 70 i 80. Jest w niej ostry, czasami wręcz szyderczy stosunek do obiektu i jego odbiorcy. To co maluje osadza w świecie, z kórego wyszedł, a więc pieczętuje obrazy światem prowincji, tandety, złego gustu, drobnomieszczańskich przyzwyczajeń polskich wsi i miasteczek. Forma w obrazach Dudy Gracza idealnie współistnieje z oszczędną i wyważoną gamą kolorystyczną, opartą najczęściej na błękitach, zieleniach i ugrach. Najchętniej maluje na twardych płaszczyznach, eliminując niemal zupełnie płótno, które niechętnie poddaje się specyficznej technice artysty, polegającej na "wcieraniu" farby w podłoże..