|
|
|
|
|
|
Zbysław Marek Maciejewski (1946-1999) :: |
|
|
|
 |
|
"Lato" akryl |
|
|
|
 |
|
"Olga Boznańska" akryl, 1984 |
|
|
|
Wybitny artysta malarz i pedagog, profesor zwyczajny Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie.
Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskał w pracowni W.Taranczewskiego w 1969 roku. Uprawiał malarstwo i rysunek. We wczesnych latach zajmował się także scenografią i konserwacją zabytków. Fascynowała go sztuka XIX i XX wieku, w szczególności malarstwo okresu Młodej Polski, europejskiej secesji, francuskiego impresjonizmu. Podziwiał dzieła mistrzów niderlandzkich, włoskich i hiszpańskich, a także japońskie drzeworyty. Kontemplował urodę i złożoną strukturę kobierców Wschodu.
Na początku lat 70-tych głównym tematem jego obrazów jest człowiek agresywny, nerwowy, spazmatyczny, witalny i zaborczy, a relacje między ludźmi rozgrywają się w atmosferze ironicznej groteski. Pod koniec tego okresu pojawiają się wielkie płótna, na których niemal puste płaszczyzny zapełniają urodziwe, manierystycznie wydłużone sylwetki ludzkie, a obok nich zwierzę lub ptak, sugerujące symbolikę i dopełniające demoniczną aurę obrazów.
Od 1980 roku artysta często maluje w plenerze. Odbywa podróże na północ i południe Europy. Zmaga się z problemem ukazania w obrazie odmiennego zjawiska światła. Jego płótna wypełniają kwieciste ogrody, gęstwiny roślin i krzewów, studia drzew i kwiatów, martwe natury, pejzaże z architekturą Krakowa, Wenecji i wysp greckich.
We wszystkich okresach twórczości Maciejewskiego interesuje go człowiek. Maluje portrety, autopertrety, erotyki (cykl Mandragory). Podejmuje również tematy mitologiczne, religijne, tworzy także swoiste alegorie przemijania i śmierci. Szczególny rozdział w jego twórczości stanowią przedstawienia dzieci. Wytworne książątka, cesarzątka, królewny i dziewczynki w szykownych sukienkach i kapeluszach ukazane przewrotnie jako zagubione i bezradne lub władcze i okrutne istoty. Umiłowanie piękna, podziw dla natury, mistrzostwo warsztatowe, wirtuozeria w operowaniu światłem i kolorem, świadome wykorzystanie pełni środków malarskich, wierność samemu sobie i klasycznej definicji malarstwa, nadały dziełom Maciejewskiego indywidualny, rozpoznawalny od pierwszego spojrzenia styl. Uważał się za spadkobiercę polskiego modernizmu i był rzeczywiście twórczym kontynuatorem malarstwa tego okresu. Pomimo nawiązywania do polskich i europejskich tradycji jest artystą na wskroś współczesnym i uniwersalnym. Symboliczne i metaforyczne treści w jego obrazach są czytelne w każdym kręgu kulturowym.
Twórczość Maciejewskiego, będąca tematem 10 filmów telewizyjnych, została nagrodzona m.in. prestiżową Nagrodą ZPAP im. Witolda Wojtkiewicza. Maciejewski był wybitnym pedagogiem - mistrzem. Wykształcił wielu uczniów - znanych już dzisiaj artystów malarzy. Ma też liczne grono naśladowców. Pozostawił po sobie ogromny dorobek twórczy, licznie reprezentowany w muzeach narodowych, okręgowych i innych instytucjach kulturalnych w Polsce oraz kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. Był niekwestionowanym autorytetem, bez reszty pochłoniętym sprawami sztuki i poprzez sztukę odnajdywał ten najistotniejszy kontakt, jaki może zrodzić się pomiędzy nauczycielem i uczniem. W twórczości wierny samemu sobie, w życiu wspaniały człowiek.
|
|
|
|
